Partia Demokratyczna (Włochy)

listopad 18, 2008 - Posted in Bez kategorii

Ekipa Demokratyczna

Lider
Walter Veltroni

Data założenia
14 października 2007

Ideologia polityczna
centrolewica, socjaldemokracja, chrześcijańska władza ludu, socjalliberalizm

Europejska Grupa Parlamentarna
Partia Europejskich Socjalistów, ALDE

Obecni posłowie (%)
218

Obecni senatorowie (%)
121

Obecni eurodeputowani (%)
19

strona oficjalna

Partia Demokratyczna (wł. Partito Democratico, PD) – włoska ekipa polityczna o charakterze centrolewicowym, powstała 14 października 2007.

Została założona w wyniku zjednoczenia niektórych popierających stopień Romano Prodiego ugrupowań centrolewicowych i centrowych (w tym chadeckich i liberalnych). W zawartość nowej formacji weszły dwoje największe partie koalicji wyborczej Przymierze (precyzyjnie działające od 2004 w ramach federacji Ksylem Oliwne):

  • Demokraci Lewicy (Democratici di Sinistra, DS) – socjaldemokratyczne obóz wywodzące się z PCI
  • Demokracja to Autonomia - Stokrotka (Democrazia è Libertà – La Margherita, DL) – zespół powstała z połączenia trzech średnich ruchów liberalnych i chadeckich

Ponadto do nowej formacji przystąpiły:

  • Środkowa Wybieg Włoch (Italia di Mezzo, IdM) – małe chrześcijańskie obóz powstałe na pokłosie rozłamu w UDC
  • Sojusz Reformistów (Alleanza Riformista, AR) – małe socjalistyczne obóz powstałe na następstwo rozłamu w SDI
  • Demokratyczni Republikanie (Repubblicani Democratici, RD) – małe liberalne obóz powstałe na pokłosie rozłamu w PRI
  • Europejski Ożywienie Republikański (Movimento Repubblicani Europei, MRE) – małe liberalne obóz powstałe na efekt rozłamu w PRI
  • Projekt Sardynia (Progetto Sardegna, PS) - centrowe obóz regionalne
  • Południowa Zespół Demokratyczna (Partito Democratico Meridionale, PDM) – centrowe obóz regionalne

Założenie Partii Demokratycznej doprowadziło do rozłamu w Demokratach Lewicy. Część działaczy tej partii, obawiając się o utraty lewicowej tożsamości, zdecydowała się naznaczyć nowe stronnictwa - mikroskopijny Podniecenie na rzecz Lewicy (wchłonięty lada dzień przez PdCI) i w znacznym stopniu większą Demokratyczną Lewicę. Z partii Stokrotka odeszła wspólnota skupiona naokoło byłego premiera Lamberto Diniego, tworząc obóz Liberalni Demokraci, które ponad do obozu Silvio Berlusconiego. Nie bacząc na oczekiwaniom do PD nie wstąpiły inne ugrupowania Unii.

Założyciele nie uzgodnili do tej pory międzynarodówki i frakcji w Parlamencie Europejskim, do jakich zamierzają rozpocząć. Na czele ugrupowania stanął prezydent miasta Rzymu Walter Veltroni, wybrany w wewnętrznych prawyborach.

W wyborach parlamentarnych w 2008 Zespół Demokratyczna zdecydowała się okazywać własną listę, zblokowaną regionalnie m.in. z Włochami Wartości i Południowotyrolską Partią Ludową. Równolegle z list PD wystartowali aktywiści Włoskich Radykałów. Stronnictwo intensywnie myślący około PD zajął drugie obszar w tych wyborach, przegrywając z centroprawicową koalicją Silvio Berlusconiego. Zespół Demokratyczna uzyskała 217 mandatów w Izbie Deputowanych i 118 w Senacie.

Zobacz też

  • Partie polityczne Włoch

Linki zewnętrzne

  • Oficjalna pagina partii (it)


p • d • e
Partie polityczne Włoch

Bloki ugrupowań politycznych w 2008

Koalicja centroprawicy: Populacja Wolności (Forza Włochy, Związek Etniczny, DCA, NPSI, LD, LR, PRI, AS, PP, PL, IdM) • LN • MpA

Koalicja centrolewicy: Partia Demokratyczna • IDV • RI • SVP • PATT

Lewica-Tęcza: PRC • SD • PdCI • Verdi

Unia na obiekt Ognisko: UDC • RB

Inne: Grupa Socjalistyczna • Popolari-UDEUR • PSDI

 

No Comments »

Lud Wolności

listopad 18, 2008 - Posted in Bez kategorii

Chamstwo Wolności

Lider
Silvio Berlusconi

Data założenia
16 listopada 2007

Ideologia polityczna
konserwatywny liberalizm, chrześcijańska ludowładztwo, etniczny zachowawczość, liberalizm

Obecni posłowie (%)
275

Obecni senatorowie (%)
146

Obecni eurodeputowani (%)
25

strona oficjalna

Lud Wolności (wł. Popolo della Libertà, PdL) – włoska federacyjna grupa polityczna o profilu centroprawicowym organizowana przez Silvio Berlusconiego, byłego premiera i przywódcy Forza Włochy, mająca formalnie stać się powołana wiosną 2008, a plus koalicyjna spis wyborcza stworzona na przedterminowe wybory parlamentarne w 2008.

Spis treści

//

Prognoza nowego ugrupowania

Skonkretyzowana pomysł utworzenia nowej szerokiej formacji na bazie dotychczasowej koalicji Mieszkanie Wolności pojawiła się na jesieni 2007 w charakterze kontrakcja na mianowanie przez niektóre środowiska Unii Partii Demokratycznej. Z początku realizacja ta spotkała się z krytyką ze okolica głównego koalicjanta FI Sojuszu Narodowego Gianfranco Finiego. W ramach przygotowań do budowy nowej partii od listopada 2006 tworzono satelicki pod Forza Włochy ożywienie Koła Wolności, na którego czele stanęła Michela Vittoria Brambilla, dziennikarka, człowiek biznesu i bliska znajoma Silvio Berlusconiego.


Silvio Berlusconi – były szef rządu i przywódca PdL

Zgodnie z ogłoszoną zapowiedzią nowa zespół ma mieć federacji, do której mogłyby podejmować poszczególne ugrupowania, ruchy polityczne i osoby indywidualne. W ramach sondażowego głosowania przeprowadzonego na początku grudnia 2007 z dwóch propozycji nazwy: Plebs Wolności i Grupa Wolności wybrano pierwszą z nich.

Przygotowania do wyborów

Upadek rządu Romano Prodiego i będąca tego konsekwencją wola prezydenta Giorgio Napolitano o wyznaczeniu na 13 i 14 kwietnia 2008 przedterminowych wyborów parlamentarnych przyspieszyła przekształcenia w ramach dotychczasowego Domu Wolności. 8 lutego 2008 przywódcy dwóch największych sił tej koalicji, Forza Włochy i Sojuszu Narodowego uzgodnili komunalny początek w ramach jednej listy przy nazwą Plebs Wolności. Podpisano oraz układ o blokowaniu regionalnych list wyborczych PdL z Ligą Północną Umberto Bossiego (czwartą siłą dotychczasowej koalicji) zaś Ruchem na rzecz Autonomii. Do porozumienia nie przystąpiła Koalicja Chrześcijańskich Demokratów i Demokratów Ognisko. Ostatecznej decyzji nie podjęła m.in. ekipa Popolari-UDEUR, do której po jej wyjściu z Unii również została skierowana propozycja.

Uczestnicy federacji


Gianfranco Fini – prowadzący AN jednego z dwóch największych ugrupowań w ramach PdL

Lud Wolności utworzyły ugrupowania konserwatywne, trzeźwość liberalne, chadeckie, regionalne i personalistyczne, a dodatkowo grupy działaczy z ugrupowań, które nie przystąpiły do federacji. Wśród nich podstawową rolę odgrywają dwaj stronnictwa:

  • Naprzód, Włochy! (Forza Italia)
  • Sojusz Etniczny (Alleanza Nazionale)

Poza nimi PdL zasiliła wspólnota średnich i małych ugrupowań, wśród nich:

  • Chrześcijańska Ludowładztwo na rzecz Autonomii (Democrazia Cristiana per le Autonomie)
  • Nowa Włoska Ekipa Socjalistyczna (Nuovo Partito Socialista Italiano)
  • Liberalni Demokraci (Liberaldemocratici)
  • Liberalni Reformatorzy (Riformatori Liberali)
  • Włoska Ekipa Republikańska (Partito Repubblicano Italiano)
  • Akcja Socjalna (Azione Sociale)
  • Partia Emerytów (Partito dei Pensionati)
  • Liberalni Ludowcy (Popolari Liberali)
  • Włosi w Świecie (Italiani nel Mondo)

PdL wzmocniły podobnie afiliowane blisko Forza Włochy różne organizacje społeczne, w tym Koła Wolności (Circoli della Libertà).

Umowy o blokowaniu list z PdL podpisały ponadto:

  • Liga Północna (Lega Nord)
  • Ruch na rzecz Autonomii (Movimento per l’Autonomia)

Stan rzeczy po wyborach

Koalicja centroprawicy, obejmująca w drobny mak trzy zblokowane listy: PdL, LN (w okręgach północnych i środkowych) i MpA (w okręgach południowych) wygrała bohatersko wybory, uzyskując po naokoło 47% głosów do każdej izby parlamentu, otrzymując 344 miejsca w Izbie Deputowanych (276 na rzecz PdL, 60 na rzecz LN i 8 na rzecz MpA) zaś 174 w Senacie (akuratnie 174, 25 i 2).

Spośród parlamentarzystów PdL większa część mandatów objęli przedstawiciele Forza Włochy i Sojuszu Narodowego. Pozostali sojusznicy uzyskali od 1 do 6 parlamentarzystów.

Zobacz też

  • Partie polityczne Włoch

Przypisy

  1. ↑ Key Berlusconi ally says he won’t enter former premier’s new party, International Herald Tribune z 19 listopada 2007
  2. ↑ Berlusconi rozwiązuje Forza Italia, portal horyzontalny wprost.pl z 18 listopada 2007
  3. ↑ Berlusconi names his fledgling party, portal horyzontalny iol.co.za z 3 grudnia 2007
  4. ↑ Svolta di Berlusconi, arriva il Pdl: “Forza Italia-An sotto stesso simbolo”, La Stampa z 8 lutego 2008
  5. ↑ Wybory parlamentarne we Włoszech w 2008 roku, stronica rządowa
  6. ↑ Dane przybliżone

Linki zewnętrzne

  • Oficjalna pagina partii (it)


p • d • e
Partie polityczne Włoch

Bloki ugrupowań politycznych w 2008

Koalicja centroprawicy: Lud Wolności (Forza Włochy, Przymierze Etniczny, DCA, NPSI, LD, LR, PRI, AS, PP, PL, IdM) • LN • MpA

Koalicja centrolewicy: Grupa Demokratyczna • IDV • RI • SVP • PATT

Lewica-Tęcza: PRC • SD • PdCI • Verdi

Unia na obiekt Główny punkt: UDC • RB

Inne: Ekipa Socjalistyczna • Popolari-UDEUR • PSDI

 

No Comments »

Unia Chrześcijańskich Demokratów i Centrum

listopad 1, 2008 - Posted in Bez kategorii

Związek Chrześcijańskich Demokratów i Centrum

Lider
Pier Ferdinando Casini

Data założenia
6 grudnia 2002

Ideologia polityczna
chrześcijańska demokracja

Europejska Grupa Parlamentarna
Europejska Ekipa Ludowa - Europejscy Demokraci

Obecni posłowie (%)
33

Obecni senatorowie (%)
3

Obecni eurodeputowani (%)
3

strona oficjalna

Unia Chrześcijańskich Demokratów i środek (wł. Unione dei Democratici Cristiani e di Centro, UDC) – włoska chadecka i centroprawicowa zespół polityczna, jedno z największych ugrupowań włoskich, członek Europejskiej Partii Ludowej.

Partia formalnie jest kierowana przez Lorenzo Cesa, lecz jej faktycznym liderem pozostaje Pier Ferdinando Casini (do 2006 prowadzący Izby Deputowanych).

Spis treści

//

Historia

UDC została założona w 2002 w ramach Domu Wolności z połączenia dokładnie ze sobą współpracujących środek Chrześcijańsko-Demokratycznego (CCD, przywódca: Rocco Buttiglione) i Unii Chrześcijańskich Demokratów (UDC, prowadzący: Pier Ferdinando Casini), do których dołączyła dodatkowo Europejska Ludowładztwo (DE, przywódca: Giulio Andreotti).

Wybory do Parlamentu Europejskiego w 2004 przyniosły partii 5 mandatów i podpora na poziomie 5,9%, co pozwoliło przekroczyć Ligę Północną i stać się w tamtym czasie trzecią siłą w ramach Domu Wolności. UDC popierała stopień Silvio Berlusconiego, kilkakrotnie lecz groziła wyjściem z koalicji. Do największych napięć doszło nim wyborami parlamentarnymi w 2006, podczas gdy przewodzący Forza Włochy zaprosił do swojego bloku wyborczego ugrupowania neofaszystowskie (przede wszystkim Nową Siłę).

Ostatecznie UDC wystartowała w dotychczasowym układzie. Uzyskując uzysk 6,76%, 39 mandatów deputowanych i 20 senatorskich, potwierdziła swoje istotne obszar na włoskiej scenie politycznej. Wprawdzie na konsekwencja porażki całej koalicji ekipa znalazła się w opozycji.

W 2007 UDC formalnie opuściła Mieszkanie Wolności, niemniej nie przystąpiła do koalicji rządowej popierającej pokój przyjęć Romano Prodiego. Po skróceniu kadencji parlamentu w styczniu 2008 zespół otrzymała inwitacja od Silvio Berlusconiego celem wspólnego startu w wyborach, wprawdzie zdecydowała się okazywać własne listy w ramach koalicji Przymierze na obiekt Ognisko (Unione di Centro), do której weszły ponadto Biała Róża (niedawni rozłamowcy z UDC) i nieco małych partii katolickich. W wyborach tych UdC uzyskała 36 mandatów w izbie niższej i 3 w Senacie.

Rozłamy

  • W 2004 Sergio D’Antoni przeszedł z grupą byłych działaczy Europejskiej Demokracji do Margherity.
  • W 2005 Gianfranco Rotondi powołał Chrześcijańską Demokrację na rzecz Autonomii, opowiadającą się za bliską współpracą z Forza Italia.
  • W 2005 prezydent Prowincji Katania i europoseł Raffaele Lombardo utworzył Ożywienie na rzecz Autonomii, kto pozostał w Domu Wolności.
  • W 2006 członek senatu Marco Follini (wiodący prym prowadzący partii w latach 2002-2005) zainicjował nowe obóz Środkowa Podejście Włoch, które ponad do L’Unione.
  • W 2008 wspólnota lewicowych działaczy z posłem Bruno Tabacci powołała Białą Różę.
  • W 2008 zwolennicy Silvio Berlusconiego, obrotny w ramach frakcji Liberalni Ludowcy (z byłym przewodniczącym klubu deputowanych Carlo Giovanardim na czele) odeszli z partii, przystępując do Ludu Wolności.

Oprogramowanie polityczny

UDC w swoim programie odwołuje się do ideologii chadeckiej i konserwatywnej, konsekwentnie sprzeciwia się aborcji i eutanazji. Grupa popiera dalszą integrację w ramach Unii Europejskiej. Głoszone upodobania gospodarcze sytuują ją w politycznym centrum.

Zobacz też

  • Partie polityczne Włoch

Linki zewnętrzne

  • Oficjalna stronica partii (it)


p • d • e
Partie polityczne Włoch

Bloki ugrupowań politycznych w 2008

Koalicja centroprawicy: Plebs Wolności (Forza Włochy, Konsorcjum Etniczny, DCA, NPSI, LD, LR, PRI, AS, PP, PL, IdM) • LN • MpA

Koalicja centrolewicy: Ekipa Demokratyczna • IDV • RI • SVP • PATT

Lewica-Tęcza: PRC • SD • PdCI • Verdi

Unia na obiekt Ognisko: UDC • RB

Inne: Grupa Socjalistyczna • Popolari-UDEUR • PSDI

 

No Comments »

Język asturleoński

październik 31, 2008 - Posted in Bez kategorii

Asturianu

Obszar
Hiszpania

Liczba mówiących
1 milion=

Klasyfikacja genetyczna
Języki indoeuropejskie
*Języki romańskie
**Języki zachodnioromańskie
***Mowa asturyjski

Pismo
łaciński

Status oficjalny

Język urzędowy
nie

Regulowany przez
Akademia Języka Asturyjskiego

ISO 639-2
ast

SIL
AST

W Wikipedii

Zobacz podobnie: dyskurs, języki świata

astrleońska typ językowa Wikipedii

Język asturleoński - kontinuum dialektowe wchodzące w zestaw języków romańskich. Dialektem posługują się populacja hiszpańskich prowincji Asturia, Leon, Zamora tudzież Salamanka. Na domiar tego tego językiem posługują się społeczność nielicznych portugalskich wsi w pobliżu granicy z Hiszpanią a i w okolicach miasta Bragança.

Dialektami asturleońskimi posługują się plus społeczność regionu Estremadura a i Kantabria. Dyskurs asturleoński a plus wszystkie dialekty pochodne są w przybliżeniu związane formą gramatyczną z językiem hiszpańskim wszak składnia natomiast artykulacja słów różni się od tradycyjnie używanego hiszpańskiego.

Język asturloński współcześnie jest rozważany w charakterze jeden z dialektów regionalnych jaki występuję na terenie Hiszpanii, pomimo tego w 1906 roku, Ramón Menéndez Pidal udowodnił iż w Królestwie Leónu w konsekwencji ewolucji języka łacińskiego populacja Leónu wyodrębnili ostatecznie odmienny dyskurs różniący się o typowych języków występujących na Półwyspie Iberyjskim. Językiem podobnym w formie a wymowie jest nielicznie z drugiej ręki w Portugalii, mowa mirandyjski.

Spis treści

//

Historia

Język asturleoński rozwinął się z tzw łaciny ludowej a i z połączenia przed-romańskich języków którymi posługiwali się Asturowie a dodatkowo inne starożytne plemiona zamieszkujące Półwysep Iberyjski. W 14 wieku na tereny Asturii podporządkowali sobie Kastylijczycy którzy zajęli najważniejsze stanowiska urzędowe tudzież eklezjologiczne. W późniejszych latach dyskurs hiszpański wywarł ogromny działanie na mowa asturleoński przez co narzecze ów rozwinął się do obecnej formy.

Status

Asturia
Zobacz więcej w osobnym artykule: Dyskurs asturyjski.

W 1974 roku poczyniono symptomatyczny wzrost w kwestii popularyzacji używania języka asturleońskiego używało języka jak drugiego. Współcześnie niemniej jednak pozycja języka asturyjskiego a i asturleońskiego jest w wybitnie trudnym położeniu ze względu na gromadny obniżenie liczby posługujących się tymi językami. Z tego powodu Akademia Języka Asturyjskiego podjęła usilne obsługiwanie, by donieść materiały pomocne w zachowaniu tej mowy – przeprowadzono kodyfikację, wydano słowniki, leksykony gramatyczne, zaczęto redagować w poprzednio czasopisma. Z racji temu istnieję duże możliwość przetrwania obu języków a i jej przyszłej popularyzacji.

León

Pod zmierzch lat 90 XX wieku w prowincji León nie oficjalnie rozpoczęto oprogramowanie mający mnożyć mowa leoński a i asturleoński. W 2001 roku na uniwersytecie w León zainicjowano kursy językowe w języku leońskim na rzecz nauczycieli a oraz dorosłych. Teraz języka leońskiego a plus asturleoński wolno się uczuć w wielu szkołach w najważniejszych miastach prowincji w tym m.in wLeónie, Zamorze a również Salamance.

Przypisy

  1. ↑ Bauske 1995
  2. ↑ Llera Ramo 1994

Bibliografia

  • Bauske, Bernd (1995) Sprachplannung des Asturianischen. Die Normierung und Normalisierung einer romanischen Kleinsprache in Spannungsfeld von Linguistik, Literatur und Politic. Berlin, Köster (There’s also a Spanish translation: (1998) Planificación lingüística del asturiano. Xixón, Vtp ISBN 84-89880-20-4)
  • Lexikon der Romanitischen Linguistik, Bd. 6.I: Aragonesisch/Navarresisch, Spanisch, Asturianisch/Leonesisch. Tübingen, Max Niemeyer, ISBN 3-484-50250-9.
  • Llera Ramo, F. (1994) Los Asturianos y la Lengua Asturiana: Estudio Sociolingüístico mgła Asturias-1991. Oviedo: Consejería de Educación y Cultura del Principado de Asturias ISBN 84-7847-297-5.
  • Menéndez Pidal, R (1906): “El Dialecto Leonés”, Revista de Archivos, Bibliotecas y Museos 2-3:128-172, 4-5:294-311 (There’s a modern reimpression: (2006) El Dialecto Leonés. León, El Buho Viajero ISBN 84-933781-6-X)
  • Wurm, Stephen A. (ed) (2001) Atlas of the World’s Languages in Danger of Disappearing. Unesco ISBN 92-3-103798-6.

Linki zewnętrzne

  • Oficjalna stronica poświęcona językowi

No Comments »

Polacy

październik 14, 2008 - Posted in Bez kategorii

Polacy

Od lewej: Maria Skłodowska-Curie, Jan Paweł II, Fryderyk Chopin, Mikołaj Kopernik, Lech Wałęsa, Tadeusz Kościuszko, Andrzej Wajda, Józef Piłsudski.

Liczebność ogółem
50-60 mln

Regiony zamieszkania
 Polska:
36 983 700 (2008)
 Stany Zjednoczone:
9 385 233
 Brazylia:
1 800 000
 Wielka Brytania:
1 100 000
 Niemcy:
1 055 700(2005)
 Francja:
900 000
 Kanada:
817 085 (2001)
 Argentyna:
700 000 (2007)

 Białoruś:
400 000
 Litwa:
250 000
 Ukraina:
150 000
 Australia:
150 900
 Rosja:
73 000 (2002)
 Irlandia:
63 276 (2006)
 Czechy:
52 000 (2001)
 Włochy:
50 790
 Kazachstan:
47 293 (1999)
 Hiszpania:
44 147
 Holandia:
39 500
 Austria:
21 841(2001)
 Islandia:
7000
 Turcja:
5000
pozostałość świata:
nad 500 000

Język
polski

Religie
głównie świat chrześcijański (w szczególności wyznania katolicyzmu, luteranizmu, kalwinizmu, prawosławia, grekokatolicyzmu, baptyzmu).

Pokrewne grupy etniczne
Słowianie

Słowianie zachodni

Polacy - naród słowiański zamieszkujący głownie kraina Rzeczypospolitej Polskiej i będący jej głównym składnikiem ludnościowym, pomijając granicami Własny tworzący zbiorowości polonijne.

Polacy należą do zachodniosłowiańskiej grupy językowej. Posługują się w większości językiem polskim natomiast alfabetem łacińskim, jaki został wtajemniczony w X wieku z chwilą kiedy na ziemiach polskich zostało wprowadzone świat chrześcijański obrządku rzymskokatolickiego. W strukturze wyznaniowej Polaków zdecydowaną gros stanowią katolicy, obecne są plus inne wyznania.

Populacja Polaków, w kraju i abstrahując od jego granicami, mieści się w granicach 50-60 milionów ludzi.

Spis treści

//

Określenie Polaków jak narodu

Istnieją co w żadnym wypadku dwójka możliwe podejścia do problemu definicji pojęcia narodu polskiego, równie skądinąd, kiedy i każdego innego narodu.

W pierwszym ujęciu wyróżnikiem narodu jest rzecz istnienia świadomości narodowej. W takim ujęciu poniżej pojęciem narodu polskiego oszacować wypada grupę społeczną, która - bez względu od miejsca zamieszkania w obecnej chwili - charakteryzuje się poczuciem “bycia Polakami”, co wypowiadać się przypuszczalnie używaniem języka polskiego i traktowaniem go w charakterze mowy ojczystej, przestrzeganiem norm kulturowych typowych.

W drugim ujęciu reguła definicyjnym będzie wstęp instrumentalny Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którą naród własny tworzą wszyscy populacja Nasz, poczuwający się do wspólnego dziedzictwa historycznego i włości Własny, bez względu od narodowości. Wstęp instrumentalny konstytucji nie zawęża pojęcia narodu do obywatelstwa polskiego.

Konfiguracja się narodu polskiego

Historycznie narodowy naród lokalny ukształtował się na bazie wczesnośredniowiecznych plemion zachodniosłowiańskich, zamieszkujących obręb położone między Bugiem na wschodzie i Odrą na zachodzie, zjednoczonych przez lud Polan dookoła połowy X wieku. W toku długiej historii Krajowy na jej okręg osiedlały się grupy różnego pochodzenia, które często ulegały polonizacji. Niektóre z nich zachowywały lecz swoją odrębność kulturową, językową i religijną. W czasach Rzeczypospolitej Obojga Narodów Rzeczpospolita polska znana była w Europie jak państwo, w którym tolerowano frekwencja przedstawicieli różnych wyznań i religii a oraz grup różnego pochodzenia etnicznego.

Po utracie bytu państwowego z racji rozbiorów, istotne stało się przede wszystkim podtrzymywanie poczucia jedności narodowej Polaków. Różnice etniczne i językowe stały się w owym czasie mniej ważne, aniżeli impresja wspólnoty narodowej. Paradoksalnie, jakkolwiek by było nie istniało wtedy państwo polskie, wolno potwierdzić, iż to właśnie stan zagrożenia bytu narodowego spowodowała, iż w tamtym czasie to właśnie ukształtował się naród krajowy w dzisiejszym znaczeniu tego słowa. Z przyczyny temu możliwa była rekonstrukcja państwa polskiego w r. 1918 i powtórne całkowanie części, należących przez powyżej 100 lat do różnych zaborców.

Obecnie, ponadto ok. 37 mln Polaków zamieszkałych w Polsce, gdy się ocenia, do 20 mln osób polskiego pochodzenia żyje niezależnie od granicami państwa.

Nazwa

Nazwa “Polacy” a dodatkowo “Kraj nad wisłą” wywodzi się od nazwy wczesnośredniowiecznego plemienia Polan. Wyraz to, podług innej teorii, wywodzi się od słowa szczep – współplemiennik, człowiek skrępowany więzami krwi, mający te same wierzenia

Związana z plemieniem Polan miano ‘Lechistan’ (’Polonia’) pojawia się względnie późno, wówczas na początku XI w. i za czasów Bolesława Chrobrego oznaczała całe jego państwo (wpis “Princeps Poloniae” występuje na monetach Bolesława Chrobrego).

Przypisy

  1. ↑ Wyniki spisu z 2002 roku wskazują, iż w ogólnej liczbie ludności Krajowy wynoszącej w tamtym czasie 38 230,1 tys. - 36 983,7 tys., inaczej 96,74% osób zadeklarowało swoją nacja jak polską .
  2. ↑ Polacy w USA
  3. ↑ Polacy w Brazylii
  4. ↑ Polacy w Niemczech
  5. ↑ Polacy we Francji
  6. ↑ Polacy w Kanadzie
  7. ↑ Polacy w Argentynie
  8. ↑ Polacy na Białorusi
  9. ↑ Polacy na Litwie
  10. ↑ Polacy na Ukrainie
  11. ↑ Polacy w Australii
  12. ↑ Polacy w Rosji
  13. ↑ Polacy w Irlandii
  14. ↑ Polacy w Czechach
  15. ↑ Polacy we Włoszech
  16. ↑ Polacy w Kazachstanie
  17. ↑ Polacy w Holandii
  18. ↑ Populacja Austrii wg obywatelstwa - 2001
  19. ↑ Polacy w Islandii
  20. ↑ Polacy w Turcji
  21. ↑ “Naród jest to trwała ondulacja związek ludzi utworzona historycznie, powstała na gruncie losów historycznych, kultury, języka, kraina i życia ekonomicznego, przejawiająca się w świadomości narodowej jej członków” (Karmienie obywatelskie, Janusz Rulka, Stolica Polski 2001, wyd. PWN, s. 21)
  22. ↑ “Jestem Polakiem, w takim razie mam obowiązki polskie. Są one tym większe i tym silniej się do nich poczuwam im górujący przedstawiam kategoria człowieka.” (Myśli Nowoczesnego Polaka, Roman Dmowski)
  23. ↑ W trosce o życie i czas przyszły naszej Ojczyzny, odzyskawszy w 1989 roku okazja suwerennego i demokratycznego stanowienia o Jej losie, my, Naród Lokalny - wszyscy mieszkańcy Rzeczypospolitej … Arche preambuły do Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono w Dz.U. 1997, NR 78 poz. 483 dnia 2 kwietnia 1997 roku. Skończony wpis konstytucji
  24. ↑ Nowoczesny Mieszkowi I kronikarz Widukind z Korbei napisał, iż Mieszko panuje ponad ludem zwanym Licikawiki. W połowie X w. cesarz bizantyjski Konstantyn Porfirogeneta w dziele O zarządzaniu cesarstwem wspomniał pogan znad Wisły zwanych Dicyke a dość Licyke, byliby to Listkowice (Leszkowice), potomkowie Leszka, dziada Mieszka I. Szczep, azaliż podobieństwo ponadplemienny Lędziców lokalizujemy w rejonie dorzecza Sanu, Wieprza tudzież górnego Dniepru. Imię ta pochodzi od rzeczownika lęda oznaczającego baza nieuprawny, nieobfity. Nie posiada wtedy podobnej genezy co ‘Polacy’. Owszem kiedy od Polan urobiono nazwę naszych przodków na zachodzie racja od Lędziców - na wschodzie. Litewskie ‘Lenkas’, ruskie ‘Polak’, węgierskie ‘Lengyel’. Etymologicznie również terminem zaczerpniętym od polny, pola, prowincja otwarty określa się strefa Walka we Włoszech, a Szampania we Francji.

Zobacz też

Zobacz kategorię na Wikimedia Commons:
Polacy

  • Plemiona polskie
  • Polonia
  • Polonica
  • Polak, Węgier, para bratanki, i do szabli, i do szklanki
  • Polacy a Wandalowie
  • Polacy na Litwie

No Comments »

Ląd

październik 4, 2008 - Posted in Bez kategorii

Ten punkt dotyczy pojęcia z zakresu geomorfologii. Zobacz również: Stały ląd - osiedle wiejskie w województwie wielkopolskim..

Zobacz parol ląd w Wikisłowniku

Ląd - przestrzeń skorupy ziemskiej niepokryty wodami mórz i oceanów. Lądy zajmują wokół 29% powierzchni Ziemi, w sumie 149 milionów km². Na rzecz większych, zwartych obszarów lądu przyjęto nazwę ziemia, mniejsze obszary lądu to wyspy. Średnie wzgórek lądu nad stopień morza wynosi 875 metrów. W odniesieniu do kontynentów zamiennie używa się nazwy „stały ziemia”, w odróżnieniu od wysp, których nie zalicza się do powierzchni lądu.

Zobacz także: lądolód.

No Comments »

Hiszpania

październik 4, 2008 - Posted in Bez kategorii

Ten paragraf dotyczy państwa. Zobacz podobnie: Hiszpania (województwo wielkopolskie) i España.

Reino de España
Królestwo Hiszpanii

Flaga Hiszpanii
Herb Hiszpanii

Dewiza: (łac.) Plus Ultra
(Wciąż dalej)

Hymn: Marcha Real
(Marsz Królewski)

Język urzędowy
hiszpański1

Język używany
hiszpański (na dodatek w niektórych regionach kataloński, galicyjski, baskijski)

Stolica
Madryt

Ustrój polityczny
monarchia parlamentarna

Głowa państwa
król Jan Karol I

następca tronu
książę Filip Burbon

Szef rządu
premier José Luis Rodríguez Zapatero

Powierzchnia
 • całkowita
 • wody śródlądowe
50. na świecie
504 6452 km²
1,04%

Liczba ludności (2008)
 • całkowita 
 • gęstość zaludnienia
27. na świecie
46 063 5113▲
91,20 osób/km²

Jednostka monetarna
1 euro = 100 eurocentów (EUR, €)

1 peseta hiszpańska = 100 centimos (ESP) (do 31.12.2001 r.)

Strefa czasowa
UTC +1 – zima
UTC +2 – lato

Kod ISO 3166
ES

Domena internetowa
.es

Kod samochodowy
E

Kod telefoniczny
+34

1  Lokalnie dodatkowo kataloński, aranejski (narzecze oksytańskiego), baskijski i galisyjski
2  Anuario Estadístico de España 2006
3  Avance del padrón municipal a 1 de enero de 2008 (datos provisionales), Instituto Nacional de Estadística (es)

Hiszpania, Królestwo Hiszpanii (hiszp. Reino de España, gal. Reino de España, dręczyciel. Regne d’Espanya, arag. Reino d’España, bask. Espainiako Erresuma, okc. Regne d’Espanha, ast. Reinu d’España) – największe z trzech państw położonych na Półwyspie Iberyjskim. Na zachodzie Hiszpania graniczy z Portugalią, na południu z należącym do Wielkiej Brytanii Gibraltarem, natomiast przez Ceutę i Melillę z Marokiem. Na północy, przez Pireneje, brzeg graniczy z Francją i Andorą. W zestaw Hiszpanii wchodzą dodatkowo Baleary na Morzu Śródziemnym, Wyspy Kanaryjskie na Oceanie Atlantyckim natomiast tzw. terytoria suwerenne (hiszp.: plazas de soberanía), w zawartość których wchodzą dwoje hiszpańskie posiadłości w Afryce Północnej, Ceuta i Melilla, i liczne niezamieszkane wyspy po śródziemnomorskiej stronie Cieśniny Gibraltarskiej, takie kiedy Chafaryny, Alborán azaliż Perejil. Do Hiszpanii, a dokładniej do Katalonii, trzeba i otoczone przez okręg francuskie miasteczko Llívia.

Spis treści

//

Reżim polityczny
Zobacz więcej w osobnym artykule: Reżim uprzejmy Hiszpanii.

Hiszpania jest dziedziczną monarchią parlamentarną. Królem jest Jan Karol z dynastii Burbonów. Wstąpił na stolec w 1975 roku po śmierci generała Francisco Franco. Król, wbrew że cieszy się ogromnym autorytetem w społeczeństwie (poniekąd wśród komunistów), głównie po uśmierzeniu próby zamachu stanu 23 lutego 1981, nie ma w swych rękach żadnej realnej władzy. Mianuje szefa rządu, jaki zawżdy wywodzi się ze zwycięskiego ugrupowania. W wyjątkowych sytuacjach być może wygłaszać orędzia do narodu. Jest również najwyższym dowódcą wojska.

Władza ustawodawcza jest zapewniona przez parlament – dwuizbowy, trybunał albo Kongregacja Narodowe, składa się z Kongresu Deputowanych (Congreso de Diputados) z 350 członków, wybieranego w wyborach powszechnych na trwanie 4 lat i Senatu, składającego się z 259 członków, z których 208 jest bez ogródek wybieranych przez ludzi i 51 mianowanych przez regionalne legislatury, na trwanie również 4 lat.

Premierem Hiszpanii jest od 2004 socjalista José Luis Rodríguez Zapatero. I María Teresa Fernández de la Vega jest pierwszą kobietą wicepremierem Hiszpanii.

Struktura geologiczna

Centralna część Hiszpanii zbudowana jest z masywów paleozoicznych, częściowo przykrytych osadami mezozoicznymi i kenozoicznymi, które występują w rozległych nieckach. Od północnego wschodu i południowego wschodu graniczą z nimi alpejskie pasma fałdowe Pirenejów i Gór Betyckich.

Geografia
Zobacz więcej w osobnym artykule: Geografia Hiszpanii.

Hiszpania to obręb wyżynny i górzysty.

Góry

Hiszpania jest krajem wyżynno- górskim, dokąd dookoła 90% obszaru zajmują wyżyny i góry. Centralna część kraju zajmuje płaskowyż zwana Mesetą Iberyjską, która wznosi się przeciętnie do 600 m n.p.m. Góry Kastylijskie dzielą ją (najwyższy jakością zwieńczenie Almanzor – 2592 m n.p.m.) na duet części: Starą i Nową Kastylię. Mesetę otaczają góry: od północy Góry Kantabryjskie z najwyższym szczytem Peña de Cerredo (2648 m n.p.m.), od północnego wschodu Góry Iberyjskie z kulminacją Moncayo (2313 m n.p.m.). Na granicy z Francją rozpościerają się niedostępne Pireneje z kulminacją Aneto (3404 m n.p.m.), które wspólnie z Górami Iberyjskimi i niższymi Górami Katalońskimi otaczają nizinną Kotlinę Aragońską.

Galicia

Nawarra

Madryt

La Rioja

Aragonia

Katalonia

Walencja

Kastylia-
La Mancha

Extremadura

Kastylia
-León

Asturia

Kantabria

Kraj Basków

Murcja

Andaluzja

Ceuta

Melilla

Baleary

Wyspy Kanaryjskie

Francja

Portugalia

Morze Śródziemne

Zatoka Biskajska

Ocean
Atlantycki

Andora

Ocean
Atlantycki

No Comments »

Woda

październik 3, 2008 - Posted in Bez kategorii

Woda


Ogólne informacje

Nomenklatura systematyczna (IUPAC):

tlenek wodoru, oksydan

Inne nazwy
woda
DHMO (monotlenek diwodoru)
tlenek wodoru
kwas wodorowy
kwas hydrohydrokslylowy
hydrat

Wzór sumaryczny
H2O

Inne wzory
H2O, HOH

SMILES
O

Masa molowa
18,01524 g/mol

Wygląd
bezbarwna płyn (w większych objętościach sprawia uczucie niebieskawej czy też wręcz niebieskiej)

Identyfikacja

Numer CAS
7732-18-5

Właściwości

Gęstość i stan rzeczy skupienia
0,9998 g/cm3 (0°C); ciecz
0,9167 g/cm³ (0°C); mięso stałe

Temperatura topnienia
0 °C (273,15 K)

Temperatura wrzenia
100 °C (373,15 K)

Temperatura krytyczna
374 °C (647,15 K)

Ciśnienie krytyczne
22,1 MPa

Kwasowość (pKa)
15,74

Zasadowość (pKb)
15,74

Lepkość
0,001 Pa·s

Napięcie powierzchniowe
7,28 (20°C)

Budowa

Układ krystalograficzny
heksagonalny (lód)

Moment dipolowy
1,85 D

Niebezpieczeństwa

NFPA 704

0
0
0

Temperatura zapłonu
niepalny

Temperatura samozapłonu
niepalny

Numer RTECS
ZC0110000

Podobne związki

Inne aniony
kwasy protonowe (H+A-)

Inne kationy
wodorotlenki (B+OH-)

Podobne związki
amoniak
siarkowodór, difluorek tlenu

Jeżeli nie podano w przeciwnym razie, dane dotyczą
warunków standardowych (25°C, 1000 hPa)


Diagram fazowy wody. Zielona pasek przedstawia krzywą topnienia, niebieska krzywą parowania a czerwona krzywą sublimacji.


Kąt pośrodku wiązaniami w cząsteczce wody


Kąt pośrodku wiązaniami w cząsteczce wody


Rozkład ładunku około cząsteczki wody: odcień komuszy - cząstkowy nabój obraźliwy, zabarwienie lazur - cząstkowy nabój dodatni


Łączenie się cząsteczek wody. Komuszy - to wiązania atomowe, lazur to wiązania wodorowe.


Fala na wodzie po kapnięciu kropli.

Woda, tlenek wodoru (nazwy systematyczne IUPAC: monotlenek diwodoru, oksydan) - podobieństwo syntetyczny o wzorze H2O, występujący w warunkach standardowych (pokojowych) w stanie ciekłym. W stanie gazowym wodę określa się mianem pary wodnej, a w stałym stanie skupienia - lodem. Wyraz woda w charakterze imię związku chemicznego przypuszczalnie się zanosić do każdego stanu skupienia.

Woda jest nadzwyczaj dobrym rozpuszczalnikiem na rzecz substancji polarnych. Większa część występującej w przyrodzie wody jest “słona” (dookoła 97,38%), tzn. zawiera wiele rozpuszczonych soli, głównie chlorku sodu. W naturalnej wodzie rozpuszczone są gazy atmosferyczne, z których w największym stężeniu znajduje się dwutlenek węgla.

Woda naturalna w wielu przypadkach nim zastosowaniem musi stać się uzdatniona. Sprawa sądowa uzdatniania wody dotyczy zarówno wody pitnej podczas gdy i przemysłowej.

Spis treści

//

Urodzenie wody

  • hipoteza solarna - wiatr nasłoneczniony niesie za sobą worek mosznowy (atomy) wodoru, które wchodzą w reakcję z tlenem, jaki sublimuje w statystycznie zbielały obłok
  • hipoteza geochemiczna

Występowanie wody

Woda jest na Ziemi ogromnie rozpowszechniona. Występuje głównie w oceanach, które pokrywają 70,8% jej powierzchni, wszak i w rzekach, jeziorach i w postaci stałej w lodowcach. Część wody znajduje się poniżej powierzchnią ziemi albo w atmosferze (chmury, opar wodna). Niektóre układy chemiczne zawierają cząsteczki wody w swojej budowie (hydraty - zawierają tzw. wodę krystalizacyjną). Tlenek wodoru występująca w przyrodzie jest roztworem soli i gazów. Najwięcej soli mineralnych zawiera tlenek wodoru morska i wody mineralne; w żadnym wypadku tlenek wodoru z opadów atmosferycznych. Wodę o małej zawartości składników mineralnych nazywamy wodą miękką, i zawierającą znaczne ilości soli wapnia i magnezu - wodą twardą.

Występowanie wody na ciałach niebieskich

Właściwości fizyczne wody

  • Temperatura topnienia poniżej ciśnieniem 1 atm: 0 °C = 273,152519 K
  • Temperatura wrzenia poniżej ciśnieniem 1 atm: 99,97°C = 373,12 K
  • Punkt troisty 0,01°C = 273,16 K, 611,657 Pa
  • Gęstość w temperaturze 3,98°C: 1 kg/l (gęstość maksymalna).
  • Temperatura krytyczna: 374°C = 647,15 K
  • Ciśnienie krytyczne: 220,6 atm = 22,35 MPa
  • Ciepło właściwe: 4187 J/(kg*K) = 1 kcal
  • Masa cząsteczkowa: 18,01524 Da
  • Stała dielektryczna w stałym polu elektrycznym: 87,9 (0°C), 78,4 (25°C), 55,6 (100°C)
  • barwa (woda chemicznie czysta: bezbarwna; w warstwach wielometrowych niebieska)
  • mętność/ilość zawiesin w wodzie (woda chemicznie czysta: klarowna)
  • zapach (woda chemicznie czysta: bezwonna)
  • konduktywność, σ, albo rezystywność, ρ (dla dobrej jakości wody destylowanej bądź deminarelizowanej ρ > 18 MΩm)
  • twardość (woda chemicznie czysta: 0)
    • twardość ogólna
    • twardość węglanowa (przemijająca)
    • twardość niewęglanowa (trwała)
  • odczyn (woda chemicznie czysta: pH 7,0)
    • utlenialność wody (woda chemicznie czysta: 0)

Cząsteczki wody są nieliniowe, a wiązania H-O są pewnie spolaryzowane i wskutek tego tlenek wodoru posiada niezmienny mgnienie oka dipolowy - alias jest mocno polarna. Zakątek między wiązaniami tlen-wodór wynosi ok. 105 stopni. W postaci lodu zakątek między tymi wiązaniami jest spokojny ok. 108 stopni.

Gdy podda się wodę ciśnieniu większym aniżeli 3900 MPa tlenek wodoru zwiększa gęstość do dookoła 1,5 g/cm³ i powstaje lód o temperaturze do góry 0 stopni Celsjusza.

Woda ulega samoistnej jonizacji zwanej autodysocjacją. Równowagę autodysocjacji wody opisuje tzw. iloczyn jonowy wody, którego cena w temperaturze 20°C jest równa ok. 10-14 mol/dm³ (Zobacz intensywność pH).

Sygnowanie biologiczne

Woda jest powszechnym rozpuszczalnikiem związków ustrojowych i niezbędnym uzupełnieniem pokarmu wszystkich znanych dopóty organizmów. Uczestniczy w przebiegu większości reakcji metabolicznych, stanowi lek transportu wewnątrzustrojowego: np. produktów przemiany materii, substancji odżywczych, hormonów, enzymów. Reguluje temperaturę . Stanowi płynne entourage niezbędne do usuwania końcowych produktów przemiany materii. Tlenek wodoru stanowi zwykle 60% masy dorosłego człowieka, w przypadku noworodka ok. 15% więcej, 60-70% limfy, 95% osocza krwi, 90% liści, owoców, 20% zwłoki, 10% szkliwa zębów, tkanki tłuszczowej.

Spotykany zdanie, iż pijaństwo nader dużej ilości wody (ok. 2,5 l na dobę) jest niezbędne na rzecz zdrowia jest symulowany. Dostatecznie co niemiara wody dostarczają każdego dnia spożywane płyny, a zbytek wody być może być nadzwyczaj szkodliwy.

Aż milion milionów ludzi na świecie nie ma bezpośredniego dostępu do wody pitnej. Każdego dnia choroby wynikające z niedostatku czystej wody powodują sen wieczny wielu tysięcy ludzi, głównie dzieci.

Opatrywanie sygnaturą kulturowe

W kulturowej symbolice tlenek wodoru jest jednym z żywiołów (czterech w kulturze europejskiej, bądź pięciu w tradycji chińskiej, pięciu w tradycji japońskiej, azali trzech ( tu tlenek wodoru jest właśnie częścią jednego z żywiołu) w tradycji celtyckiej. Przeciwstawiana jest ogniowi, powietrzu i ziemi (w Europie), ogniowi, metalowi, drewnu i ziemi (w Chinach), ogniowi, powietrzu, ziemi i piorunowi (w Japonii). W tradycji celtyckiej żywioły to Grunt, Pasja i Sztorm, tlenek wodoru jest częścią tego ostatniego.

Symbolizuje żywot, rozrodczość i oczyszczenie (choć bywa dodatkowo ukazywana w charakterze skala zła, głównie w przeciwstawieniu wody czystej i brudnej). Tlenek wodoru jest częstym elementem mitów kosmogonicznych. Bywa również uważana za mass-medium ułatwiające pasaż z jednego świata do drugiego (w mitologii starożytnej Grecji Charon przewoził łodzią duszę zmarłego do Hadesu, dokąd pijąc wodę ze źródła Lete zapominała o minionej egzystencji). W wielu religiach zatopienie w wodzie symbolizuje oczyszczenie i renesans (por. chrzest).

Rozszerzalność temperaturowa

Woda w charakterze jedna z niewielu substancji nie poddaje się zasadzie liniowej rozszerzalności temperaturowej - w zakresie temperatur 0-4°C rozszerza się jak jeden mąż ze spadkiem temperatury, a zmniejsza kubatura społem ze wzrostem temperatury (anomalna rozszerzalność wody). Podyktowane jest to tym, że wiązania wodorowe, które powodują np.: dużą gęstość wody, pękają, zatem zwiększa się nieupurządkowanie wśród cząsteczek, wtedy zajmują większą pojemność. Zwiększa ponadto kubatura w trakcie krzepnięcia - wobec tego lód pływa po powierzchni wody, rozsadza naczynia, niszczy masa bitumiczna na drogach itp. Większa część znanych człowiekowi substancji zachowuje się odwrotnie.

Przeznaczenie wody

Jako tworzywo użytkowa tlenek wodoru przypuszczalnie mieć bez liku zastosowań. Najważniejsza jest woda pitna, w gospodarstwach domowych jest używana woda do celów sanitarno-bytowych, w rolnictwie natomiast do nawadniania pól, a plus znaczne ilości wody zużywają zakładanie się przemysłowe. Woda przemysłowa przypuszczalnie podawać jak tworzywo będącą przekaźnikiem ciepła czy też miło odbierająca (tworzywo chłodząca), wyjąwszy tym jak reagent, rozczynnik itp.

Rodzaje wody

Rodzaje wody w relacje od czystości i zastosowania (w przybliżeniu w kolejności procesu produkcyjnego):

  • woda surowa
    • woda opadowa np. deszczówka
    • woda powierzchniowa np. rzeka
    • woda podskórna
    • woda gruntowa
    • woda adhezyjna
    • woda błonkowata
    • woda głębinowa
    • woda źródlana
    • woda słona np. morska
    • woda słodka np. z jeziora
    • woda zaburtowa
  • woda użytkowa (zasoby wodne)
    • woda wodociągowa
    • woda pitna
    • woda przemysłowa
      • przygotowanie wody
        • woda twarda
        • woda miękka
        • woda demineralizowana
        • woda gorzka
        • woda odgazowana
      • woda zasilająca
      • woda kotłowa
      • woda obiegowa
      • skropliny (kondensat)
    • woda destylowana
    • woda podwójnie destylowana (tlenek wodoru redestylowana)
  • ścieki
    • ścieki komunalne
    • ścieki bytowe
    • ścieki przemysłowe
    • woda zęzowa
    • fekalia
    • gnojowica
    • Mocz

Zanieczyszczenia

  • typ:
    • mechaniczne np. muł
    • koloidalne np. olej
    • roztwory np. sól
    • biologiczne np. bakterie (nazwa Coli), wirusy

Pogrupowanie zanieczyszczeń ze względu na:

  • sposób ich usuwania:
    • zanieczyszczenia zawieszone i pływające; usuwane w procesach fizycznych sedymentacji ewentualnie filtracji,
    • zanieczyszczenia koloidalne - o cząsteczkach wielkości pod spodem 100μm; usuwane w specjalnych procesach, np.ultrafiltracji, koagulacji,
    • zanieczyszczenia rozpuszczone - w formie roztworu; usuwane metodami fizykochemicznymi albo metodami chemicznymi.
  • wpływ na zdrowie:
    • związki trujące i szkodliwe,
    • związki nieszkodliwe - w stosunki od stężenia mogą równocześnie pokazywać na skażenie wody,
    • związki pożądane na rzecz zdrowia.
  • ich pochodzenie:
    • biologiczne i bakteriologiczne,
    • fizyczne,
    • chemiczne,
    • izotopami pierwiastków promieniotwórczych.

Oczyszczanie

Biologiczne:

  • bakterie
  • inne mikroorganizmy

Chemiczne:

  • ozonowanie
  • strącanie osadów
  • wymiana jonowa

Mechaniczne:

  • destylacja
  • filtracja
  • odwrócona osmoza
  • sedymentacja
  • krystalizacja

Ciekawostki

Woda ma swoje wolny dzień - 22 marca.

Przypisy

  1. ↑ Robert L, Wolke: Co Einstein powiedział swojemu fryzjerowi. Klub Na rzecz Ciebie, 2002. ISBN 83-88729-93-4. 
  2. ↑ Paragraf w portalu gazeta.pl na podstawie R.C. Vreeman, A.E. Carroll “Medical myths”, British Medical Journal (2007), 335:1288-1289, DOI:10.1136/bmj.39420.420370.25

Bibliografia

  • Michael Overman “Tlenek wodoru” 1977, PWN, Warszawa
  • M.L.Biełaja “Hipoteza wody - od wieku XVIII do dziś” w: Problemy nr 5/1989
  • E.Grochowicz, J.Korytkowski “Nadzór przyrody i wód ” cz.1, WSiP, Stolica Polski 1996,ISBN 83-02-06010-0

Zobacz też

   

Zobacz galerię multimediów na Wikimedia Commons:
Woda

Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
o wodzie

Zobacz parol woda w Wikisłowniku

  • woda amoniakalna
  • woda sodowa, tlenek wodoru mineralna, tlenek wodoru stołowa
  • woda wapienna
  • ciężka woda
  • woda destylowana
  • woda utleniona
  • woda kwiatowa, tlenek wodoru kolońska
  • woda morska
  • klasa czystości wody, oszczędzanie wody
  • woda pogazowa
  • żywioły

Linki zewnętrzne

  • Portal o wodzie (pl)
  • Water Structure and Science (en)

No Comments »

Mohamed Zidan (piłkarz)

wrzesień 30, 2008 - Posted in Bez kategorii

Mohamed Zidan (ur. 12 grudnia 1981 w Przystań Saidzie) - piłkarz reprezentacji Egiptu i niemieckiego klubu BVB.

Jest wychowankiem klubu El-Masry. W latach 2002/2003 był zawodnikiem duńskiego klubu Akademisk BSK. W roku 2003 rozpoczął grę w FC Midtjylland, w którym grał aż do roku 2005. Od stycznia do sierpnia 2005 był piłkarzem Werderu Brema, po czym został wypożyczony do FSV Mainz 05. W czerwcu 2006 r. wrócił z powrotem do Werderu. Zimą 2006 został wykupiony przez FSV Mainz i spadł z przedtem z ligi. Latem 2007 za 5,8 miliona euro przeszedł do Burger SV.Obecnie jest pilkarzem Borussi Dortmund

p • d • e
Borussia Dortmund pora roku 2007-2008

1 Weidenfeller • 2 Amedick • 3 Brzenska • 4 Wörns • 5 Kehl • 6 Kringe • 7 Tinga • 8 Federico • 9 Valdez • 10 Zidan • 13 Frei • 14 Rukavina • 15 Hummels • 16 Błaszczykowski • 17 Dedé • 18 Ricken • 19 Klimowicz • 20 Ziegler • 21 Kovač • 22 Kruska • 23 Degen • 24 Gordon • 26 Buckley • 27 Hünemeier • 28 Tyrała • 31 Nöthe • 32 Njambe • 33 Vržogić • 34 Eggert • 38 Hillenbrand • 39 Senesie • 41 Bade • trener: Doll

 


p • d • e
Skład reprezentacji Egiptu na PNA 2008

1 El-Hadary  •  2 Fathallah  •  3 El-Mohamadi  •  4 I. Said  •  5 Mohamed  •  6 H. Said  •  7 Fathi  •  8 Abd-Rabou  •  9 Zidan  •  10 Motaeb  •  11 Shawky  •  12 Gamal  •  13 El-Sayed  •  14 Moawad  •  15 Shaaban  •  16 Monsef  •  17 Hassan  •  18 Fadl  •  19 Zaki  •  20 Gomaa  •  21 Mostafa  •  22 Aboutreika  •  23 Sobhy  •  instruktor: Shehata

 

No Comments »

Religia w Tunezji

wrzesień 7, 2008 - Posted in Bez kategorii

Religia w Tunezji - Muzułmanizm jest dominującą religią Tunezyjczyków i nie całkiem wszyscy są muzułmanami sunnickimi. Niewiele są wyznawcami sufizmu, mistycznego odłamu Islamu. Chrześcijańskie wspólnoty składają się z wokół 20 000 osób, są to głównie wyznawcy z kościoła rzymskokatolickiego, prawosławnego, Francuskiego Kościoła Reformowanego, anglikańskiego, Greckiego Ortodoksyjnego, a niewielka numer to Świadkowie Jehowy. W Tunezji żyje podobnie dookoła 1500 Żydów i naokoło 150 bahaitów.

Chrześcijanie w Tunezji

Chrześcijańskie wspólnoty składają się w dużej mierze z obcokrajowców (obywateli europejskich) i niewielkiej liczby rodzimych mieszkańców pochodzenia arabskiego. Często katolickie, protestanckie grupy religijne spotykają się w domach prywatnych bądź innych miejscach.

  • Kościół Rzymsko-Katolicki prowadzi 12 kościołów, 9 szkół, nieco bibliotek i dwójka kliniki.
  • Rosyjski Kościół Prawosławny ma wokół 100 członków i prowadzi kościół w Tunisie i w Bizercie.
  • Reformowany Kościół Język francuski ma swój kościół w Tunisie do którego trzeba 140 obcokrajowców.
  • Kościół anglikański ma swój kościół również w Tunisie i składa się z kilkuset wyznawców głównie zagranicznych.
  • Kościół Adwentystów Dnia Siódmego ma ok. 50 członków
  • Grecki Kościół Prawosławny ma w posiadaniu 3 kościoły (Tunis, Sousse i Djerba)
  • Świadkowie Jehowy mają ok. 50 członków w jednym zborze w Tunisie, z których jedna druga to obcokrajowców, a ich funkcjonowanie nie jest oficjalnie zalegalizowana.

Religia mojżeszowa w Tunezji

Judaizm jest w tym kraju trzecim co do wielkości wyznaniem religijnym z liczbą 1500 członków. Jedna trzecia ludności żydowskiej żyje naokoło stolicy i głównie składa się z Włochów, Hiszpanów i imigrantów. Inni zamieszkują wyspę Djerba.

Bahaizm w Tunezji

Bahaitów ma ok 150 wyznawców w tym kraju, którzy praktykują prywatnie, skoro stopień uważa ich za heretycką sektę muzułmańską.

Członkowie wspólnot niemuzułmańskich mają na ogół możność swobodnej staż religijnej, acz prozelityzm jest oficjalnie zakazany przez system prawny. Muzułmanom, którzy przechodzą na inną wiarę, często odmawiano się prawa do głosowania, uzyskania paszportu, zaś do służenia w armii a są społecznie dyskryminowani.

No Comments »

« Previous Entries